اسماعیل بن یسار نسایی شاعر گمشده ایرانیان در حلقه ا دبیات عرب محمد داروندی
وی بدون تردید از نخستین بیشوایان نهضت ادبی شعوبی در عهدبنی امیه بشمار می اید. وی فرزند یسار تسایی بود. ازتاریخ تولد او اطلاع درستی در دست نیست.ولی بدرش درسال ۱۱۰از دنیا رفته است.درباره خود اونوشته اندکه عمر طولانی کرده ورمان مروان حمار آخرین خلیفه عباسی رانیز درک کرده است. وی ازموالی بنی تمیم بود. اشعار او از حماسی ترین اشعار ایرانیان به زبان عربی است .. وی آشکارا به ایرانی بودن افتخار میکرد واعراب را تحقیر می نمود. شرح حال او درکتاب الاغانی امده است.
اسماعیل با ۱۷۸ ابیات و۱۹ قصیده،که به اونسبت دادند وعمدتا دراغانی ابوالفرج اصفهانی گرد امده، انچنان سهمی در تاریخ شعر عرب نداشته است که بتواند درصف بزرگان بنشیند.
وی اصلش از فارس وبه شعوبیه وشدت تعصب به عجم مشهور یافته است ودرشعرش بهد عجم افتخار می کند.وی در یکی از قصیده هایش،وجودش بر از افتخارات ایرانی وگذشته ایرانیان بود به همین سبب بیوسته مورد ازار قرار می گرفت،روزی هشام بسر عبدالملکدر کنار ابی نشسته بود از اسماعیل خواست شعری برایش بخواند او فکر کرد مدح او قصیدهای خواهد خواند.اما اسماعیل قصیده ای خواند که اظهار افتخار به ایرانیان وایرانی بودنش می کرد واندهی از گذشته بود.